elbet biliriz bahar yağmurlarının
ne kadar nazlı ve istek dolu olduğunu
serin ikindilerde kanamayız seyretmeğe
toprağa ve hayata emeklerken onu
çünkü bir son vardır hayalimizde
bir son, yani bir çocuk, bir yaz yani
çünkü tanınmıştır medfun baharlarda hepsi
tanınmıştır budanmış ağaçlar acı dolu filizlerinden
tanınmıştır kavaklar vahşi hışırtılarından
tanınmıştır çiçek doğuran dallar hüzünlerinden
tanınmıştır kargalar ve çocuklar
umursamaz seslerinden.
işte böyle tamamlanır tablo ıslak depremlerle
senfoni, eksik notalarına kavuşur böyle, işveyle.
peki neden
bu fettan manzaraya karşı gözyaşlarım
kirpiklerimden içime akan o yağmur
neden kendi yokluğumla yüklü
kalbime meyyal o müsekkin nehir
neden çağlamıyor, menderesler çiziyor
adımlarımla bestelediğim mütereddit gölgem
neden vebadan kaçar gibi kaçıyor
soluğunu işittiğim o ahu
neden yalnız beynimin kıvrımlarında gizli
ve neden cevapsız bunca soru
neden?
kendimden başka eksiğim yok diyen
praglı deli
behemahal şuna da cevap vermeli
ama neden?
18.VI.2017/ Göksun
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder