Benjamina

şimdi
dağlar kıvranır
sıra sıra kavradıkları hüzünle
ayaksanmamış kıvrımlarında
utanır dağlar
gözlerinden kalan izle

gözlerin diyorum
etekleri orman bir
yanardağ olmalı
-ben şuracıkta siyah nur
o ormanda ağaç ben-
dağ yakan gözlerin

bu şiir bu pastoral
bu çağda aşk!
-şu kafeste ben-
bu çok şaşılacak
bu vebalılar yani hepimiz
dinleyeceğiz saçlarından
hangi makam üzre güldüğünü
şimdi.

        21.X.14-Maraş

(Uzun süre bulamamıştım bu şiiri, yitiğimdi. Bugün ansızın karşıma çıkıverdi..)